* ( ديگه از خير ضمير دوم شخص مفرد ، گذشتم ! )

من تموم سعي خودم رو كردم تا به مخاطب نوشته ام بگم كه دوستش دارم ولي ...

*

اين روزا كه نشستم تو چارچوب سكوت و خيره موندم به سمت انتقاد ...

اين روزا كه بي پروايي داره امونم رو مي بره از درون ...

اين روزا كه من بدم اومده از ارتباط برقرار كردن با تموم موجودات دنيا ...

اين روزا كه روانداز بهونه ، رو حرفام كشيدم ...

ديگه هيچ وقت با هيچ مخاطبي كاري ندارم ! هيچ وقت !

* ( من فقط دارم از ضمير سوم شخص مفرد استفاده ميكنم ! )

من نمي تونم روزگار رو براي خودم اين طور تعريف كنم :

نسيمي مياد از لحظه هاي دور ، من خودمو فراموش ميكنم ، دلبسته مي شم ، اون مي فهمه ، مهربوني ميكنه ، مهربوني ميكنه ، و تو يه سكانس حساس كه دلبستگي جا خوش  ميكنه تو تار و پود لحظه هاي من ... اون ميره و فرار ميكنه از حقيقت ، از خاطره ، از دلتنگي و ... درخت پشت پنجره آشنا پيش ميره تا مرز پير شدن نا بهنگام !

من از اين تعريف روزگار كه لهجه غروب داره و طعم بارون ، بدم مياد .

من از دست اين اكنون پر از بي تابي ، از اين ترك كردناي غير منطقي ، خرد شدم و خسته ام !

*

پرم از واژه هاي پريشون احساس ، اشباع شدم از انديشه هاي سبز توفان زده .

مثل هميشه شعر داره از سر و كول ذهنم بالا ميره :

بس است چله نشستن ، گذشت فصل صبوري ...

اين بغض ناخوش احوال حتما دليل داره ...

ديوارا تو رو فرياد مي زنن و من ـ سراسيمه ـ خاطراتت رو از پنجره بيرون مي ريزم ... !

يه لحظه تو رو ديدم و نگام  ـ سالها ـ زندوني جزيره پنجره ها شد ... !

اين شعراي سر به هوا ، دست از سر من بر نميدارن ، هرگز  .

ميدونم كه امروز تا هميشه شاعرتر مي شم  . ميدونم كه ديگه بارون ميشه همسايه ديوار به ديوار بالشم . ميدونم كه سكوت ميشه موسيقي ممتد روزا و لحظه هام ( بهتره اين "ميشه" ها رو "شده" كنم  ! )

اما اشكالي نداره . البته اشكال كه داره ولي كاري از دست من و درخت پشت پنجره آشنا  و اين نوشته هاي خيس ، بر نمياد .

من ديگه هرگز خودم رو هزار بار با اين واژه ها زخمي نميكنم تا ...

*

من دارم به سوي خودم ميرم ، به سمت اراده ، ديگه بي خيال دلتنگي ، كه به كنج انزوا مي كشونمش به زور . من هستم و من و جاده اي رو به آفتاب و اميد .

*

من خيلي دوستش داشتم و ... و ... دارم ( ! )

تا هميشه دنيا !